Pepe el Bel i Sol
Pepe el Bel i Sol, bijgenaamd El Cantador, werd prof in 1952. Hij kon goed klimmen maar was ook een uitmuntend daler en kon bovendien behoorlijk tijdrijden, wat hem tot een geschikte wielrenner maakte voor meerdaagse rondes. Zijn eerste grote succes behaalde hij in 1955, toen hij een etappe in zijn eerste Ronde won. De volgende jaren legde hij zich nog meer toe op Ronde rijden. Soms moest hij opgeven wegens uitputting, maar in 1957 werd hij een verdienstelijke top 50 renner en dat hield ie verschillende jaren vol. Hij reed in dienst van meerdere nationale en internationale formaties en op een racefietsen van het Nederlandse merk Spiker. In 1962 wist hij de Tour uiteindelijk bijna te winnen.
Het jaar daarop was hij opnieuw favoriet, te meer daar hij eerder dat jaar voor de tweede keer had meegdaan aan de Ronde van Romandie. Hij kwam echter te laat aan de start van de proloog en verloor veel tijd in de ploegentijdrit. Daardoor startte hij bij de eerste grote tijdrit als een van de eerste renners en was hij de enige van de klassementrenners die zijn tijdrit in droog weer kon rijden. Zijn tijd werd alleen door de latere Tourwinnaar verbeterd en daardoor stond Pepe weer in de top van het klassement. In de bergen was hij steeds van voren. Tot aan de laatste tijdrit zou hij eerste in het algemeen klassement hebben gestaan als de verloren tijd door het te laat komen bij de proloog niet zou meetellen. Hij eindigde als dertigste in het eindklassement. De jaren daarop zou Bel i Sol nog vier keer in de top 100 van de Tour eindigen. De meeste van die Rondes reed hij echter als knecht van zijn jongere ploegmaat Manuel el Loco. Het maakte hem enorm populair bij het Spaanse publiek.